Ik droomde van een beschut plekje

Voor jou en mij.

Met net voldoende ruimte

We zouden daar luisteren

Naar de onstuimige avonturen van de golven

Om ons heen.

Ik zou met mijn hoofd op je borst liggen

En jij zou me strelen

Gewoon heel zachtjes

Over mijn gezicht,

Mijn borsten en dat zachte plekje

Terwijl de zon ons warm hield

En de meeuwen

Dansten op het ritme van de wind.

Onze lippen zouden elkaar vinden

Zeezout smakend.

En we zouden elkaar beminnen

Met hartstocht en tederheid

Totdat de tijd even zou stilstaan

En we naar elkaar zouden kijken

Een moment van totale overgave

Daar beneden

Op dat kleine stukje zand

Tussen rots en zee.

Illusie

 

Oprukkend rollend geraas

Slijpt en polijst

Diamanten woorden

Teruggeworpen

Een tapijt van

Glad en glanzend

Een kind,

Nog geboeid door volmaaktheid

Bukt en raapt

Bouwstenen

Verlangen

 

Als ik bij je ben

Wil ik je aanraken

Overal

Mijn hand op jouw hand

Of langzaam afdwalen

Naar dat ene zachte plekje

Met mijn lippen

Wil ik je verlangen proeven

En langzaam laten smelten

Op mijn tong

Ik wil voelen

Hoe jouw lichaam

Dat van mij volgt

In een dans vol hartstocht

Tot dat moment

Dat de tijd even stilstaat

En met mijn ogen

Wil ik zien

Dat we één zijn

Voor altijd

Als ik bij je ben

Wil ik je aanraken

Overal

Ik heb een tafeltje bemachtigd aan de rand van het terras van La Plancha. Ik kijk uit op de meest westelijke poort van Leiden, de 17e eeuwse Morschpoort. Ooit deed deze dienst als gevangenis. Samen met de Zijlpoort is het een van de acht stadspoorten die Leiden ooit rijk was. Nu is er het terras van café-restaurant De Bijlen. Ik herinner me de rook-en bierlucht toen ik die gelegenheid als student frequenteerde. Nog steeds is het prettig toeven daar op het grote terras waar je je bij te felle zon heerlijk in de schaduw kunt terugtrekken. Ik neem een slok van het ijskoude San Miquel-biertje dat ik bij een beminnelijke Spaanse ober heb besteld.

Rechts naast me aan een tafeltje zitten twee oudere bedaagde heren die me goedkeurend knikkend toedrinken. Het lijken me geen vrienden. Maar hier, in de zon op deze mooie woensdagavond, lijken ze elkaar voor een ogenblik gevonden te hebben. Het is even wat anders dan alleen op de bank.

Aan de andere kant van me bevindt zich ook een gezelschap dat mijn aandacht trekt. Een stel op leeftijd, een Spanjaard met slechte tanden en een oudere hippie met baard en sandalen.

Ze komen hier vaker, gelet op de vertrouwelijkheden die met de bediening uitgewisseld worden. Alcohol maakt amicaal. Als de mannelijke helft van het stel zich heeft afgezonderd, is de Spanjaard er als de kippen bij, nou ja, hanen zou een meer toepasselijk woord zijn, om de plots uitdagende dame eens diep in de ogen te kijken. Gelet op haar reacties zijn het lovende woorden die hij haar zachtjes toefluistert. Ze draait wellustig voor hem heen en weer, in haar hemdje waarin haar borsten vrolijk heen en weer wapperen.

De hippie heeft zo te zien genoeg gedronken om ook deze dag weer te kunnen vergeten, voelt zich wellicht te veel en trekt zich op zijn fiets luidruchtig terug.

Mijn buurvrouwen verschijnen op het pleintje voor me en lachen al dankbaar bij het zien van het gunstig liggende tafeltje dat ik heb weten te bemachtigen. Ja, wat ben ik toch geweldig en ja, wat goed van mij om er iets eerder te zijn….Al snel ontwaren ze naast mij op de grond de papieren zakken waarin zich onder andere een once in your life aankoop bevindt. Maar de aandacht wordt afgeleid door de menukaart waarop vele soorten tapas prijken. We maken een keuze en de tafel wordt overladen met schaaltjes vol kruidig geurende spijzen. De ansjovis oefent sterke aantrekkingskracht op mij uit en ik geloof dat ik wat meer dan mijn rechtmatige aandeel verorber. Heerlijk, wat limoen, wat aïoli, nog een biertje en ik ben een tevreden mens.

Na het eten toon ik op verzoek op het langzaam stiller wordende terras mijn aankopen. Omdat zich daar een mooie bh van Marlies Dekkers onder bevindt, komt het gesprek al snel op lingerie. Na wat gekeuvel over onze specifieke voorkeuren op dit ondermodegebied, zijn onze schaaltjes leeg. Na de crema catalana vinden de dames het tijd om te vertrekken. Het was een genoeglijke avond. Zelf vind ik het jammer dat we het ondergaan van de zon net niet meer meemaken op het terras. Van mij mag zo’n zwoele avond eindeloos duren…en fantaserend over wat had kunnen zijn vang ik alleen de reis naar huis aan.

De dag erna. Ik word gewekt door zonnestralen die mijn slaapkamer binnenpiepen. Het is warm en ik sta snel op. Mijn nieuwe maagdelijk witte aanwinst slingert nog in een tasje op een stoel. Wanneer zal ik die aandoen?? Ik heb wel een ideetje…

De dag kabbelt voort. Het lijkt een dag waarvoor je in een dagboek maar een paar regeltjes nodig zou hebben. Dan lees ik mijn email. Tussen wat reclamemailtjes ontwaar ik een bericht van een van de dames waarmee ik de avond ervoor net heb doorgebracht. Ik schrik: “slecht nieuws” en het gaat verder: “een flinke kwaadaardige tumor in mijn borst met uitzaaiingen naar de okselklier. Mijn wereld is echt ingestort, ik kan het nog niet bevatten.”

Ik snel naar haar toe en we huilen in elkaars armen. En zo heb je het de ene warme onbezorgde zomeravond nog over mooie bh’s en de day after over overlevingskansen. 

Nu

 

Stt. Sta eens stil, heel even

En kijk eens om je heen

Laat je vangen

Door licht en schaduw

Verstilde kleuren

Hard en zacht

 

Stt. Luister nog een ogenblikje

Regendruppels

Spatten dromen

Wind  waait

Vrijheid

In je hoofd.

 

Vlieg dan door

Spreid je vleugels

Dans het leven

Van dag tot dag

En uur tot uur.

 

Lief ben je

als je met strelende handen

mijn lijf verwent

 

Jouw ogen

bezien mijn naakte borsten

met teed’re blik

 

En jouw mond

ontfermt zich over de eerste druppels

van mijn geilheid

 

Ik geef toe

en laat me meevoeren op de stroom

van emotie

 

Maar,  wacht even

laat dit feest van samen komen

eeuwig duren

 

Want houden van

is nog nooit zo mooi geweest

als nu met jou

 

 

Jouw handen, voor je, naast elkaar op tafel

En die van mij, er tegenover, er dan bovenop

Eerst spelend, plagend, onderzoekend

Dan hartstocht proevend en herkennend

Onze handen eerst

Zullen onze lichamen volgen?